شاهنامه: داستان، حافظه و پرسشِ قدرت
شاهنامهٔ فردوسی اثری حماسی است که بخش‌های اساطیری، پهلوانی و تاریخی را در یک جهان روایی گرد می‌آورد. آن را می‌توان برای فهم فرهنگ و پرسش‌های انسانی خواند، با توجه به نوع روایت.
خواندنِ راهنما ←اتاقِ مطالعه · پنج راهنما
شعر و خرد فارسی
شاهنامه، مولوی، حافظ و سعدی؛ چگونه شعر را بخوانیم و صدای شاعر را با برداشت خود اشتباه نگیریم.
زمینهٔ تاریخی و صدای هر سنت از خوانشِ تألیفیِ Babylon جداست. تمرین‌ها دربارهٔ مشاهده و انتخابِ خودِ ما هستند، نه داوری دربارهٔ ذهن و ارزشِ دیگران.
- شاهنامه: داستان، حافظه و پرسشِ قدرت
- مولوی و شنیدن: چگونه مثنوی را به پرسش تبدیل کنیم؟
- حافظ و چندمعنایی: از شنیدنِ شعر تا اختیارِ خویش
- سعدی، حکایت و مراقبتِ واقعی
- از شعر فارسی تا ترجمه: چگونه معنا را امانت‌دارانه منتقل کنیم؟
مولوی و شنیدن: چگونه مثنوی را به پرسش تبدیل کنیم؟
مثنوی معنوی از آثار مهم شعر تعلیمیِ صوفیانهٔ فارسی است. برای خواندن مولوی، داستان، صدای راوی و زمینهٔ اسلامیِ اثر را نگه می‌داریم و برداشت Babylon را جدا می‌نویسیم.
خواندنِ راهنما ←حافظ و چندمعنایی: از شنیدنِ شعر تا اختیارِ خویش
غزل حافظ می‌تواند چندمعنا باشد. خواننده می‌تواند با آن تأمل کند؛ اما یک بیت مدرکِ احساس پنهان دیگری یا دستور قطعی آیندهٔ یک رابطه نیست.
خواندنِ راهنما ←سعدی، حکایت و مراقبتِ واقعی
گلستان و بوستانِ سعدی راه‌هایی برای اندیشیدن به رفتار، رابطه و زندگی اجتماعی باز می‌کنند. در این درس، خواندن حکایت به پرسشی دربارهٔ مراقبتِ امروز می‌رسد.
خواندنِ راهنما ←از شعر فارسی تا ترجمه: چگونه معنا را امانت‌دارانه منتقل کنیم؟
ترجمه انتخابِ واژه و تفسیر است. برای استفاده از شعر یا متن دینی باید اصل اثر، ترجمه و توضیح خود را با نام‌های جدا نگه داریم.
خواندنِ راهنما ←مسیرِ مطالعه را خودتان انتخاب کنید
ترتیبِ بالا یک پیشنهاد برای رسیدن از تعریف به تمرین است. می‌توانید از موضوعِ آشنا شروع کنید، به منبع بروید یا به واژه‌نامه برگردید. پذیرفتنِ یک تفسیر شرطِ ادامهٔ یادگیری نیست.